Ingedeeld onder: Interactieve Tekst
Herschrijf een fragment van je weblog in drie stijlen. Je mag zelf kiezen welke stijlen je wilt uitproberen. Straatjargon, formele taal, IAM-jargon, sms-stijl, politicitaal of Sinterklaasrijm? Zorg dat de drie fragmenten dezelfde inhoud hebben, maar echt van elkaar verschillen in stijl. Zie hoe vorm en inhoud elkaar beïnvloeden.
Ingedeeld onder: Uncategorized
Tijdens mijn zoektocht om weer met een creatieve uitspatting te komen voor deze blog kwam ik het volgende tegen:
Stichting Vrouw & Media wil de positie van vrouwen werkzaam in de media versterken, opdat de inhoud van de journalistiek verbetert.
Om die positie te versterken draagt de stichting bij de daartoe geëigende organen en contactpersonen geregeld namen aan van kandidates voor belangrijke vacatures.
http://www.vrouw-en-media.nl/blog/
Als beginnend vrouwelijke IAM-professional gaan hier mijn haren recht van overeind staan. Een stichting voor de positie van de vrouw? In welke eeuw leven we? Naar mijn idee is deze stichting, in tegenstelling tot waar ze voor willen staan, een stap terug in de emancipatie. Als we toch zo ondergeschikt zijn aan de man, kunnen we net zo goed dat berenvelletje weer uit de kast halen en op blote voeten met pijl en boog rond gaan rennen.
Ingedeeld onder: Interactieve Tekst | Tags: Irak, Media, Photoshop, Propaganda, vertrouwen
“Als ik ’s avonds onderuitgezakt met een glaasje rosé in mijn hand voor de televisie lig te zappen, blijft mijn normaal onvermoeibare zapgedrag steken bij Hart van Nederland. Even lekker sensatie snuiven, denk ik bij mezelf. Ik zie beelden voorbij komen over Barry en Anita, wiens konijn ontvoerd is. Het is al het derde konijn uit de buurt. Een ware hetze tegen elke potentiële dierenhater is ontstaan in de buurt. De heksenjacht uit de zestiende eeuw valt erbij in het niets. Gapend zap ik naar het NOS-journaal, in de hoop iets betere journalistieke hoogstandjes te verwerken te krijgen. Helaas voor mij, mag Bush vanavond weer flink wat zendtijd vullen met zijn discussie over Irak. Zuchtend zet ik de televisie uit en rek me eens goed uit. Mijn oog valt op een Glossy die ik van de week voor een euro op het station gekocht heb. Op de voorkant siert een perfecte blondine, maatje 32, die naar me knipoogt. Een glaasje rosé dan maar, want als je het van de media moet hebben zou je toch acuut kluizenaar op de Veluwe worden.”
Met de komst van internet en sites als Wikipedia wordt het steeds makkelijker eenzijdige tekst of beelden te laten zien. Teksten worden rakelings samengevoegd, gecombineerd met een mooi gephotoshopt plaatje en zie daar; een nieuw ‘feit’ is gecreëerd. De media is niet te vertrouwen.
Waarheid is een subjectief gegeven. Aan alle kanten wordt ‘de Waarheid’ naar je toe gesmeten. Geknipt, geplakt en bij elkaar gegoten tot ‘nieuws’. Zelf moet ik toegeven dat ik voor deze opleiding ook alles als hapklare brokken slikte wat de media mij aanbood. Tegenwoordig bekijk ik alles toch met een kritischere blik.
Sinds de televisie een wijdverspreid fenomeen is, worden de media algemeen gezien als een belangrijk podium in de maatschappij. Ze zijn in elk geval de centrale maatschappelijke `reproductie-instelling’. Ze zijn dominant in het bepalen van het beeld van de samenleving. De media vertellen (niet) wat er aan de hand is. Ze zorgen voor de probleemformulering en komen met gesuggereerde oplossingen.
Alles draait tegenwoordig om cijfers. Men moet zoveel mogelijk kranten verkopen, zo veel mogelijk hits op de site krijgen en de kijkcijfers moeten de pan uitschieten. Nieuws moet te verkopen zijn, aandeelhouders moeten tevreden gehouden worden en makke schapen gevoed. Schrijven sommige media niet wat we willen horen?
Denk als voorbeeld even terug naar de rol van de media ten tijde van oorlog in Irak en de jacht op Saddam Hoessein. Duidelijk ingezet als propaganda. Wie herinnert zich niet de beelden waarin het standbeeld van Hoessein door een groep juichende, bevrijde Irakezen omver getrokken werd. Op het nieuws werd dit geportretteerd alsof het Irakese volk blij was dat Saddam weg was en dat ze met man en macht het standbeeld hebben afgebroken om te vieren dat hun dictator opgepakt was. De beelden van Al Jazeera in een documentaire toonden echter een colonne van het Amerikaanse leger met daarvoor een groepje van twintig à dertig mannen met bruinkleurige huid (volgens getuigen zelfs niet eens Irakezen) die het standbeeld naar beneden hebben gehaald. Dit terwijl de echte Iraqi’s in hun gebouwen zaten te huiveren van angst voor de “überAmericanas”.
Niet dat dit gegeven zo wereldschokkend is, absoluut niet. Het punt dat de documentaires aanhalen is dat de media, vooral deze in de Verenigde Staten (welke ook een bron zijn voor vele media in Europa) gewoon onder controle staan van hen die de touwtjes in handen hebben.
Dan heb ik het nog niet eens gehad over beeldmateriaal. In ongeveer een half uur heb ik al tientallen websites gevonden die over photoshop manipulatie gaan. Ook vond ik op Youtube een aantal filmpjes, waarin het traject van fotoshoot tot publicatie getoond worden. Er blijft amper iets van de originele foto over. Zo valt er te zien hoe de oneffenheden uit het gezicht van een al stralend ogende jongedame worden weggevaagd. Ook zie je beelden van een gezette vrouw die binnen 3 minuten photoshoppen opeens maatje 34 lijkt te hebben. Sunny Bergman maakte er een documentaire over. Rimpels, puistjes of oneffenheden. In een magazine zal je ze niet zien staan.
Is het nou alleen maar slecht wat de media doet? Is het zo dat de huidige maatschappij behoefte heeft aan een beetje sturing om tot een mening te komen? Weerspiegelt de media niet slechts een behoefte?
Het afschaffen van of het verbod op subjectieve berichtgeving is als vanzelfsprekend een reactie die te ver gaat. In ons land bestaat het grondwettelijk recht op vrije meningsuiting. Het enige wat van belang zou kunnen zijn is een strengere wetgeving. In deze wetgeving moet benadrukt worden dat, als er al sprake is van een gekleurd subjectief bericht hierbij duidelijk dient te worden vermeld dat het gaat om een subjectief, dus niet informerend, bericht. Zo zou er in de media in mindere mate meningen worden gepresenteerd als feiten. Op deze manier kan het publiek door middel van de informatie, zelf bepalen of hij/zij de mening deelt.
Een mogelijk bezwaar zou kunnen zijn is dat het iets wegheeft van een bepaalde vorm van censuur. Er moet alleen duidelijkheid komen over de functie van de media. Is het of opinievormend of slechts informerend van aard. Op deze wijze kan het individu zelf bepalen wat zijn of haar mening is. De media moeten bij het vormen van die mening fungeren als informatiebron of analyserend zijn in het vormen van een mening. De media mogen hun mening niet als feit presenteren.
Vroeger was het Stalin en/of de communistische staat. Nu is het de doelgroep welke alleen wil horen wat zij op prijs stelt. In die zin is er weinig veranderd. Het blijft gaan om het manipuleren van de massa.
Tegenstanders zullen deze voorstellen ongetwijfeld zien als een vorm van censuur en als een aantasting van onze democratie. Er zal daarom een moeilijke keuze moeten worden gemaakt. Men moet een keuze maken welke waarden men belangrijker vindt: totale vrijheid van meningsuiting of de negatieve invloed van media laten afnemen. Het is een discussie vrijheid versus waarheid. Het zal ervoor zorgen dat mensen meer zullen nadenken over hun mening, zodat ze niet meer een mening klakkeloos overnemen vanuit de eerste de beste krant. Ook moet er voor gewaakt worden dat er geen verval ontstaat waarbij de media alleen reageren op de wens en belevingswereld van de doelgroep.
We worden bedrogen. Iedereen trapt erin, zelfs jij en ik. De gevaren van de media zijn groot. Men kan met behulp van een medium zijn of haar mening opleggen aan vele anderen. Terwijl de werkelijke taak van de media het informeren is van het publiek en het publiek laat nadenken over de informatie. Er zullen daarom maatregelen moeten komen om de invloed van de media ten opzichte van de samenleving te beperken, zodat ieder individu voor zichzelf kan bepalen wat zijn of haar mening is. Dit zonder beïnvloedt te zijn geweest door de eerste de beste informatiebron.
Ingedeeld onder: Interactieve Tekst
Annelies Butter
V1CC4
Stelling:
Kunnen we de media nog wel vertrouwen?
Met de komst van internet en sites als Wikipedia wordt het steeds makkelijker eenzijdige tekst of beelden te laten zien. Teksten worden rakelings samengevoegd, gecombineerd met een mooi gephotoshopt plaatje.
Argumenten stellingkeuze
Waarheid is (tegenwoordig) een subjectief gegeven. Aan alle kanten wordt ‘De Waarheid’ naar je toe gesmeten. Geknipt, geplakt en bij elkaar gegoten tot ‘nieuws’. Zelf moet ik toegeven dat ik voor deze opleiding ook alles als hapklare brokken slikte wat de media mij aanbood. Tegenwoordig bekijk ik alles toch met een kritischere blik.
Argumenten
- Alles draait tegenwoordig om cijfers. Men moet zoveel mogelijk kranten verkopen, zo veel mogelijk hits op de site krijgen en de kijkcijfers moeten de pan uitschieten. Schrijven sommige media niet wat we willen horen?
- Media ten tijde van oorlog in Irak ingezet als propaganda (Vooral de beelden waarin het standbeeld van Saddam omver getrokken wordt. Op het nieuws werd dit echt geportretteerd alsof het hele Iraakse volk blij was dat Saddam weg was en dat ze met man en macht het standbeeld hebben afgebroken. Terwijl achteraf bleek hoe dit gemanipuleerd was).
- Op sites als wuz.nl (wat u zegt.nl) worden lezers uitgenodigd zelf content te schrijven. Nieuws wat dichtbij de lezer zelf staat, wat er in zijn of haar buurt gebeurd. Behoorlijk subjectief dus.
Zijn er andere conclusies mogelijk met mijn argumenten?
Natuurlijk. Waarschijnlijk verdraai ik ‘de Waarheid’ zelf ook.
Ingedeeld onder: Uncategorized
Herschrijf een fragment van je weblog in drie stijlen. Je mag zelf kiezen welke stijlen je wilt uitproberen. Straatjargon, formele taal, IAM-jargon, sms-stijl, politicitaal
of Sinterklaasrijm? Zorg dat de drie fragmenten dezelfde inhoud hebben, maar echt van elkaar verschillen in stijl. Zie hoe vorm en inhoud elkaar beïnvloeden.
Ingedeeld onder: Interactieve Tekst
LOGOS – beroept zich op een logische redenatie, op logica, op feiten
ETHOS – overtuigt op grond van eigenschappen/karakter van de schrijver (vakkennis, houding, ervaring, geloofwaardigheid, reputatie, ‘die man weet er iets van’)
PATHOS – doet beroep op de emoties van de lezer, vraagt de lezer zich in te leven in (de gevoelens van) de schrijver (‘mee te lijden’)
SCHRIJFOEFENING
Het is efficiënt om deze schrijfoefening betrekking te laten hebben op je betoog. Beweer iets. Onderbouw deze bewering op drie verschillende manieren. De eerste keer met LOGOS, de tweede keer met ETHOS, de derde keer met PATHOS. (Je krijgt dus drie verschillende stukjes met dezelfde bewering en een verschillende afloop/uitwerking.)
LOGOS – Met de komst van internet en het groeiende aantal sites als Wikipedia wordt het steeds makkelijker eenzijdige tekst of beelden te laten zien.
ETHOS – De media laat ons een eenzijdig beeld zien. We worden bedrogen. Iedereen trapt erin, zelfs jij en ik.
PATHOS - Aan brengt de media je nieuws. Geknipt, geplakt en bij elkaar gegoten tot ‘nieuws’. Zelf moet ik toegeven dat ik voor deze opleiding ook alles als hapklare brokken slikte wat de media mij aanbood. Als makke schapen geloven we alles wat ons voorgeschoteld wordt.
Ingedeeld onder: Interactieve Tekst
Met de komst van internet en sites als Wikipedia wordt het steeds makkelijker eenzijdige tekst of beelden te laten zien. Teksten worden rakelings samengevoegd, gecombineerd met een mooi gephotoshopt plaatje en zie daar; een nieuw ‘feit’ is gecreëerd. Ik vind dan ook dat de media niet te vertrouwen is.
http://search.live.com/results.aspx?mkt=nl-nl&FORM=MICNEP&q=waarheid is een subjectief gegeven. Aan alle kanten wordt ‘de Waarheid’ naar je toe gesmeten. Geknipt, geplakt en bij elkaar gegoten tot ‘nieuws’. Zelf moet ik toegeven dat ik voor deze opleiding ook alles als hapklare brokken slikte wat de media mij aanbood. Tegenwoordig bekijk ik alles toch met een kritischere blik.
Sinds de televisie een wijdverspreid fenomeen is, worden de media algemeen gezien als een belangrijk podium in de maatschappij. Ze zijn in elk geval de centrale maatschappelijke `reproductie-instelling’. Ze zijn dominant in het bepalen van het beeld van de samenleving. De media vertellen (niet) wat er aan de hand is. Ze zorgen voor de probleemformulering en komen met gesuggereerde oplossingen.
Alles draait tegenwoordig om cijfers. Men moet zoveel mogelijk kranten verkopen, zo veel mogelijk hits op de site krijgen en de kijkcijfers moeten de pan uitschieten. Nieuws moet te verkopen zijn, aandeelhouders moeten tevreden gehouden worden en makke schapen gevoed. Schrijven sommige media niet wat we willen horen?
Denk als voorbeeld even terug naar de rol van de media ten tijde van oorlog in Irak en de jacht op Saddam Hoessein. Duidelijk ingezet als propaganda. Wie herinnert zich niet de beelden waarin het standbeeld van Hoessein door een groep juichende, bevrijde Irakezen omver getrokken werd http://www.youtube.com/watch?v=nkr22f_MTOM&feature=related. Op het nieuws werd dit geportretteerd alsof het Irakese volk blij was dat Saddam weg was en dat ze met man en macht het standbeeld hebben afgebroken om te vieren dat hun dictator opgepakt was. De beelden van Al Jazeera in een documentaire toonden echter een colonne van het Amerikaanse leger met daarvoor een groepje van twintig à dertig mannen met bruinkleurige huid (volgens getuigen zelfs niet eens Irakezen) die het standbeeld http://www.youtube.com/watch?v=yyn8Kb_do8g naar beneden hebben gehaald. Dit terwijl de echte Iraqi’s in hun gebouwen zaten te huiveren van angst voor de “überAmericanas”.
Niet dat dit gegeven zo wereldschokkend is, absoluut niet. Het punt dat de documentaires aanhalen is dat de media, vooral deze in de Verenigde Staten (welke ook een bron zijn voor vele media in Europa) gewoon onder controle staan van hen die de touwtjes in handen hebben.
Dan heb ik het nog niet eens gehad over beeldmateriaal. In ongeveer een half uur heb ik al tientallen websites gevonden die over photoshop manipulatie http://www.youtube.com/watch?v=aHLpRxAmCrw&feature=related gaan. Ook vond ik op Youtube een aantal filmpjes, waarin het traject van fotoshoot tot publicatie getoond worden. Er blijft amper iets van de originele foto over. Zo valt er te zien hoe de oneffenheden uit het gezicht van een al stralend ogende jongedame worden weggevaagd. Ook zie je beelden van een gezette vrouw die binnen 3 minuten photoshoppen opeens maatje 34 lijkt te hebben. http://www.youtube.com/watch?v=chd6FC6AAD8&feature=related Sunny Bergman maakte er een documentaire over. http://www.youtube.com/watch?v=qt4II7BP0cI Rimpels, puistjes of oneffenheden. In een magazine zal je ze niet zien staan.
Is het nou alleen maar slecht wat de media doet? Is hetzo dat de huidige maatschappij behoefte heeft aan een beetje sturing om tot een mening te komen? Weerspiegelt de media niet slechts een behoefte?
Het afschaffen van of het verbod op subjectieve berichtgeving is als vanzelfsprekend een reactie die te ver gaat. In ons land bestaat het grondwettelijk recht op vrije meningsuiting. Het enige wat van belang zou kunnen zijn is een strengere wetgeving. In deze wetgeving moet benadrukt worden dat, als er al sprake is van een gekleurd subjectief bericht hierbij duidelijk dient te worden vermeld dat het gaat om een subjectief, dus niet informerend, bericht. Zo zou er in de media in mindere mate meningen worden gepresenteerd als feiten. Op deze manier kan het publiek door middel van de informatie, zelf bepalen of hij/zij de mening deelt.
Een mogelijk bezwaar zou kunnen zijn is dat het iets wegheeft van een bepaalde vorm van censuur. Er moet alleen duidelijkheid komen over de functie van de media. Is het of opinievormend of slechts informerend van aard. Op deze wijze kan het individu zelf bepalen wat zijn of haar mening is. De media moeten bij het vormen van die mening fungeren als informatiebron of analyserend zijn in het vormen van een mening. De media mogen hun mening niet als feit presenteren.
Vroeger was het Stalin en/of de communistische staat. Nu is het de doelgroep welke alleen wil horen wat zij op prijs stelt. In die zin is er weinig veranderd. Het blijft gaan om het manipuleren van de massa.
Tegenstanders zullen deze voorstellen ongetwijfeld zien als een vorm van censuur en als een aantasting van onze democratie. Er zal daarom een moeilijke keuze moeten worden gemaakt. Men moet een keuze maken welke waarden men belangrijker vindt: totale vrijheid van meningsuiting of de negatieve invloed van media laten afnemen. Het is een discussie vrijheid versus waarheid. Het zal ervoor zorgen dat mensen meer zullen nadenken over hun mening, zodat ze niet meer een mening klakkeloos overnemen vanuit de eerste de beste krant. Ook moet er voor gewaakt worden dat er geen verval ontstaat waarbij de media alleen reageren op de wens en belevingswereld van de doelgroep.
We worden bedrogen. Iedereen trapt erin, zelfs jij en ik. De gevaren van de media zijn groot. Men kan met behulp van een medium zijn of haar mening opleggen aan vele anderen. Terwijl de werkelijke taak van de media het informeren is van het publiek en het publiek laat nadenken over de informatie. Er zullen daarom maatregelen moeten komen om de invloed van de media ten opzichte van de samenleving te beperken, zodat ieder individu voor zichzelf kan bepalen wat zijn of haar mening is. Dit zonder beïnvloedt te zijn geweest door de eerste de beste informatiebron.
Ingedeeld onder: Interactieve Tekst
Rob Wijnberg geeft een impressie van een avond in zijn studentenhuis. Hiermee illustreert en verlevendigt hij zijn pamflet Boeiuh!.
Schrijf zo’n zelfde stukje bij je werkplan voor je betoog.
Als ik ’s avonds onderuitgezakt met een glaasje rosé in mijn hand voor de televisie lig te zappen, blijft mijn normaal onvermoeibare zapgedrag steken bij Hart van Nederland. Even lekker sensatie snuiven, denk ik bij mezelf. Ik zie beelden voorbij komen over Barry en Anita, wiens konijn ontvoerd is. Het is al het derde konijn uit de buurt. Een ware hetze tegen elke potentiële dierenhater is ontstaan in de buurt. De heksenjacht uit de zestiende eeuw valt erbij in het niets. Gapend zap ik naar het NOS-journaal, in de hoop iets betere journalistieke hoogstandjes te verwerken te krijgen. Helaas voor mij, mag Bush vanavond weer flink wat zendtijd vullen met zijn discussie over Irak. Zuchtend zet ik de televisie uit en rek me eens goed uit. Mijn oog valt op een Glossy die ik van de week voor een euro op het station gekocht heb. Op de voorkant siert een perfecte blondine, maatje 32, die naar me knipoogt. Een glaasje rosé dan maar, want als je het van de media moet hebben zou je toch acuut kluizenaar op de Veluwe worden.
